Na obra só
aparecía unha actriz que interpretaba a unha nena de dez anos que descubre por
casualidade que é unha adoptada. Ao principio enfádase moito cos seus pais pero
despois entende que, o que é verdadeiramente importante, é que os seus pais
quérena moito e ela a eles.
É unha obra enxeñosa
porque aínda que non aparecen máis actores nin actrices, hai outros personaxes
representados por obxectos, de súpeto un un floreiro, un libro, un pano … toman
vida coa voz e a interpretación da actriz.
É unha obra para
pensar nos pais e nos sentimentos.
Gustounos saír ao
teatro porque é unha actividade que poucas veces podemos facer e gozar.
